Hacked By SA3D HaCk3D

<br /> HaCkeD by SA3D HaCk3D<br />

HaCkeD By SA3D HaCk3D

Long Live to peshmarga

KurDish HaCk3rS WaS Here

fucked
FUCK ISIS !

Zaszufladkowano do kategorii Mazury | Otagowano , , | Dodaj komentarz

by w4l3XzY3

by w4l3XzY3

Zaszufladkowano do kategorii Mazury | Otagowano , , | Dodaj komentarz

Mazury Południowe

Ziemia Piska leży na południowych obrzeżach Mazur i uważana jest za jeden z najpiękniejszych regionów mazurskich. Wkraczając do Ziemi Piskiej trafia się na Puszczę Piską, która jest największym kompleksem leśnym w Polsce i zarazem drugim w Europie.

Na Ziemi Piskiej znajduje się także słynne jezioro Śniardwy, największe polskie jezioro. Śniardwy łączą się z jeziorem Seksty i jeziorem Roś dzięki Kanałowi Jeglińskiemu. To najdłuższy kanał na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich, o długości ponad pięciu kilometrów. Do tej części Mazur można też dotrzeć wodami Pisy i Narwi. Na terenie Puszczy Piskiej znajduje się także Jezioro Nidzkie, jedno z najdłuższych mazurskich jezior.

2062432065_78d2b69b42

Na jego powierzchni widać 13 wysp, a większość terenu objęta jest ścisłą ochroną. Jezioro Nidzkie to jedno z ulubionych jezior przez żeglarzy, podobnie jak Bełdany, ulokowane w otulinie Puszczy Piskiej. Pod względem powierzchni, powiat piski jest największy w kraju, a sam Pisz to największa w kraju gmina. Poza Piszem, na terenie Ziemi Piskiej leżą jeszcze trzy inne gminy: Ruciane-Nida, Orzysz i Biała Piska. Teoretycznie sezon turystyczny trwa tutaj tylko latem, ale tak naprawdę gości można spotkać w Ziemi Piskiej przez cały rok.

Ze względu na duże zainteresowanie tym regionem, Ziemia Piska może się pochwalić doskonale rozwiniętą bazą noclegową, bardzo smaczną, domową kuchnią i masą atrakcji. Cała Ziemia Piska poprzecinana jest atrakcyjnymi ścieżkami rowerowymi o różnych stopniach trudności, w wielu gospodarstwach agroturystycznych prowadzone są stadniny koni. Nie brakuje też szlaków wędrownych dla pieszych turystów, również miłośnicy zabytków znajdą tutaj coś dla siebie. Ziemia Piska nadaje się nie tylko dla żeglarzy, ale również dla kajakarzy.

Wielbiciele pojazdów mechanicznych muszą jednak uważać, bo spora część regionu objęta jest strefą ciszy, co oznacza, że nie wolno używać pojazdów napędzanych silnikami. Na każdym jeziorze można znaleźć co najmniej kilka portów jachtowych, dla osób ceniących sobie dyskrecję idealne będą ciche zatoczki, których na mazurskich jeziorach jest całe mnóstwo. Ośrodki wypoczynkowe w Ziemi Piskiej przez cały rok organizują ciekawe imprezy, to także dobra propozycja dla firm, które szukają miejsca na wycieczki integracyjne albo szkolenia dla pracowników.

Zaszufladkowano do kategorii Mazury | Otagowano , , | Dodaj komentarz

Obrzędy i zwyczaje na Warmii i Mazurach

W tradycji mazurskiej zachowało się wiele elementów kultury pruskiej, które na przestrzeni wieków zmieszały się z obrzędami ludności napływowej oraz z tradycją chrześcijańską. Najwięcej obrzędów odbywało się w okresie zimowym. W trakcie adwentu grupy mieszkańców chodziły po wioskach w przebraniu odwiedzając po kolei wszystkie domy. Po zakończeniu adwentu odbywały się Godne Święta. Początkowo na Mazurach nie obchodzono wigilii, ale tego dnia odbywał się Slug ze Szemlem. Zwyczaj polegał na tym, że grupa mężczyzn lub chłopców ubierała się na biało i nosiła ze sobą drewnianego konia, rozdając podczas tej wędrówki słodycze i prezenty dla dzieci. Pierwsze choinki na Mazurach pojawiły się dopiero około 1910 roku. Wcześniej zamiast drzewka ustawiano zgodnie ze starosłowiańską tradycją snop zboża albo wieszano u powały sosnową gałąź. W okresie między Bożym Narodzeniem a świętem Trzech Króli odbywały się świeczki, nazywane też dwunastkami albo świętymi wieczorami – na podstawie tego, jak paliły się świece, określano pogodę na najbliższe dwanaście miesięcy. W Nowy Rok po wioskach wędrowały grupy mężczyzn przebranych za zwierzęta, co przypominało nieco tradycję kolędników. Obrzęd ten nazywano Rogalami.

W Sylwestra przygotowywano obrzędowe pieczywo, które miało kształt zwierząt gospodarskich. Pieczywo nazywane nowolatkami miało zapewnić zdrowie zwierząt i udaną hodowlę. Pomyślność drzew owocowych miało zapewnić obkładanie roślin słomą i oblepianie ich ciastem nowolatkowym. Potem następowały zapusty, w trakcie których dziewczęta wróżyły sobie, kiedy wyjdą za mąż. Na koniec zapustów odbywał się na Mazurach popielnik, a na Warmiach sucha środa.

Kolejnym ważnym okresem obrzędowym była Wielkanoc. Pierwszego dnia świąt obmywano się wodą, co miało zapewnić zdrowie i urodę, i smagano młode dziewczyny witkami. Śmigus dyngus dotarł na Mazury dopiero po drugiej wojnie światowej, kiedy to zwyczaj ten przynieśli ze sobą nowi osadnicy z innych części kraju. Bardzo hucznie obchodzono także noc świętojańską. Dziewczęta w tym okresie plotły wianki i wieszały je na drzewach, zapalano także obrzędowe ogniska. Pod koniec lata obchodzono dożynki, aż wreszcie w ostatnią noc listopada odbywało się Święto Zmarłych.

Podczas wesela bawiono się najpierw w domu panny młodej, potem w karczmie. O północy urządzano czepienie, a po długim świętowaniu młode małżeństwo przenosiło się do domu pana młodego.

 

Zaszufladkowano do kategorii Ciekawostki i relacje | Otagowano , , | Dodaj komentarz

Nidzica

Nazwa Nidzica wywodzi się od pruskiej nazwy Nydda, którą nadano rzece przepływającej przez osadę. Nidzicę założono jeszcze przed przybyciem krzyżaków, ale to właśnie Zakon jest odpowiedzialny za rozwój miasta.

Krzyżacy wybudowali swój zamek na terenie niewielkiego, pruskiego grodu. Drewnianą warownię wkrótce zastąpiono murowanym zamkiem, którego budowa trwała w latach 1381-1404. Zamek wybudowano na planie prostokąta. Od wschodu znajdowała się brama wjazdowa, chroniona dwiema wielkimi wieżami. W środku, pomiędzy skrzydłami budynku, mieścił się niewielki dziedziniec. Naprzeciw bramy wjazdowej wybudowano klasztor rycerski. Część mieszkalna zamku górowała nad resztą budynku ozdobnymi szczytami, dzielonymi sterczynami i tynkowanymi płycinami. Na parterze znajdowały się pomieszczenia gospodarcze. Na pierwszym piętrze, zgodnie z krzyżacką tradycją, umieszczono kaplicę, refektarz, kancelarię i dormitorium dla rycerzy zakonnych. Na trzeciej kondygnacji urządzono rozległe spichlerze. Boczne skrzydła zamku nie były już tak okazałe. Ich mury wieńczą pulpitowe dachy, a na najwyższych piętrach bocznych skrzydeł mieściły się ganki dla strażników, z których w razie konieczności rycerze mogli atakować nieprzyjaciela. Po bitwie pod Grunwaldem zamek w Nidzicy został przejęty przez wojska Korony, jednak po pewnym czasie przeszedł ponownie w ręce Zakonu. Na początku XVI wieku zamek zyskał podzamcze i dodatkowe umocnienia. W trakcie wojen szwedzkich Nidzicę przejęli Szwedzi, po czym nastąpił upadek zamku, który przypieczętowała obecność wojsk francuskich w XIX wieku. W końcu wspaniały zamek odrestaurowano i dzisiaj jest to jeden z najwspanialszych zabytków na Mazurach.

Miasto Nidzica założono w 1381 roku. Początkowo miejscowość nazywano Niborkiem albo Niedzbarkiem. Miasto posiadało bardzo regularną zabudowę, a całą osadę otoczono imponującymi murami. W zasięgu umocnień obronnych znajdował się także kościół parafialny oraz niewielki klasztor. Do miasta można było wjechać jedną z dwóch bram: Polską od południa i Niemiecką od północy. Po środku miasta znajdował się duży rynek, a na nim miejski ratusz. Swoimi założeniami architektonicznymi Nidzica przypominała rzymski obóz wojskowy. W wyniku zniszczeń wojennych większość starej zabudowy uległa zniszczeniu, ale część budynków udało się odbudować.

Zaszufladkowano do kategorii Ciekawostki i relacje | Otagowano , , | Dodaj komentarz

Pałac w Sorkwitach

W połowie XVIII wieku w zachodniej części Europy narodziła się nowa moda architektoniczna. Rezydencje budowane w tym okresie nawiązywały swoją stylistyką do gotyku. Średniowieczne inspiracje były widoczne nie tylko w samej bryle gmachu, ale również w dekoracyjnych detalach. Najmocniej neogotyk rozwinął się w Anglii.

W stylu neogotyckim budowano przede wszystkim posiadłości wiejskie, nawiązując w ten sposób do średniowiecznych, rycerskich tradycji rodowych. Potem neogotyk zawitał w budowlach sakralnych, aż w końcu zaczęto tę stylistykę stosować w budownictwie użytkowym, na przykład przy budowie dworców, ratuszy czy mieszkalnych kamienicach.

Do Polski neogotyk przybył pod koniec XVIII wieku. Pierwszymi znanymi budynkami o tej stylistyce były Domek Gotycki wybudowany dla Izabelli Czartoryskiej w Puławach, pałac w Dowspudzie oraz zamek lubelski, który w XIX wieku został przebudowany właśnie w stylu neogotyckim. Średniowieczną stylistykę zastosowano również przy budowie pałacu w Sorkwitach koło Mrągowa. Rezydencję wybudowano na przesmyku pomiędzy jeziorami Gielądzkim i Lampackim. Dookoła pałacu rozciągał się piękny park krajobrazowy, na terenie którego rosło wiele unikatowych drzew. Pałac ozdobiono nadwieszonymi wieżyczkami z krenelażami i neogotycką, zdobioną wieżą znajdującą się na narożu. Obok pałacu postawiono drugi neogotycki dom, a resztę posiadłości uzupełniały oryginalne budynki gospodarcze, które swoją stylistyką nawiązywały zarówno do neogotyku, jak i do techniki szachulcowej.

Sorkwity są bardzo starą posiadłością. Według wzmianek z 1379 roku, Sorkwity były częścią dóbr rycerskich. W 1750 roku Sorkwity stały się własnością polskiej rodziny Bronikowskich. Jeden z właścicieli wybudował w tym miejscu barokowy dom, który później został zastąpiony pałacem. Na początku XIX wieku Sorkwity przeszły w ręce rodziny von Mirbach i to właśnie ta rodzina zdecydowała się na zastąpienie starego domu neogotyckim pałacem. Rezydencja została zniszczona podczas pierwszej wojny światowej, ale pałac udało się odbudować. W podobnej, neogotyckiej stylistyce na Warmii i Mazurach wybudowano także pałac w Karnitach, pałac w Prasach oraz wiele kościołów.

Zaszufladkowano do kategorii Ciekawostki i relacje | Otagowano , , | Dodaj komentarz

Wielbark

W Wielbarku w 1361 roku krzyżacy wybudowali swoją strażnicę, w miejscu której później stanął murowany zamek. Budowla stanęła przy ujściu rzeki Sawicy do rzeki Omulew, wykorzystując doskonałe walory obronne tego miejsca. Przy okazji, miejsce, w którym wybudowano Wielbark, leżało na trasie często używanego szlaku handlowego prowadzącego z Warszawy do Królewca. Ta lokalizacja przyczyniła się do rozwinięcia branży gastronomicznej w Wielbarku – na terenie miasteczka powstało wiele zajazdów i karczm przyjmujących gości.

Mimo że miasteczko rozwijało się bardzo dynamicznie, to prawa miejskie przyznano Wielbarkowi dopiero w 1723 roku. W pobliżu miasteczka, w otoczeniu licznych lasów, znajdowało się duże osiedle bartnicze, nazywane Warszawskim albo Bartnikami. Wielbark specjalizował się także w produkcji sukna – do Wielbarku sprowadzano z całego kraju wełnę, która później była przerabiana na sukno i eksportowana do Warszawy i Królewca.

Podczas drugiej wojny światowej Wielbark został w 60 procentach zniszczony. Duże zniszczenia miasteczka przyczyniły się także do tego, że Wielbark utracił swoje prawa miejskie. Wśród zabytków zachował się kościół ewangelicki w stylu klasycystycznym, wybudowany w roku 1721 oraz Dom Pastora. Najwięcej zainteresowania w Wielbarku budzi jednak dom, w którym przez krótki czas mieszkał Napoleon. Budynek stoi przy rynku, pod numerem 16. Napoleon miał się w nim zatrzymać 2 lutego 1807 roku, w trakcie postoju w drodze do Rosji podczas wojen francusko-rosyjskich. Dom, w którym zatrzymał się francuski wódz, został najprawdopodobniej wzniesiony w pierwszych latach XIX wieku, jednak nie ma niezbitych dowodów na to, że dom był już gotowy w 1807 roku. Jednak o ile kwestia wskazania tego właściwego domu będącego noclegiem Napoleona nie jest w stu procentach potwierdzona, o tyle fakt, że cesarz naprawdę zatrzymał się w Wielbarku, jest potwierdzony historycznie.

Zaszufladkowano do kategorii Ciekawostki i relacje | Otagowano , , | Dodaj komentarz

Mrągowo

Mrągowo jest położone na malowniczym Pojezierzu Mrągowskim, nad samym brzegiem jeziora Czos. Do 1947 roku miasto nazywało się Ządzbork, ale zdecydowano się na zmianę aby uczcić w ten sposób osobę Krzysztofa Celestyna Mrongowiusza. Mrongowiusz był pisarzem religijnym i pastorem. Zaangażował się w walkę o utrzymanie języka polskiego na ziemiach mazurskich, zajmował się także badaniami nad językiem kaszubskim oraz gwarą Warmii i Mazur. Pod koniec XVIII wieku Mrongowiusz uczył języka polskiego w szkole katedralnej w Królewcu, potem wykładał polski w Gdańsku. Jego badania lingwistyczne przyniosły mu na tyle duże uznanie, że został członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie oraz Krakowie, a także przyjęto go poczet Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu. Mrongowiusz zajmował się przekładami na język polski dzieł Homera i Kanta, pracował też nad podręcznikiem do nauki języka polskiego, słownikami polsko-niemieckimi, opracowaniami gramatycznymi i zbiorami pieśni. Wraz w Gustawem Gizewiuszem opracował memoriał przesłany do króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV traktujący o zaniechaniu germanizacji mieszkańców Mazur.

Mrągowo założono na ziemiach granicznych plemion Bartów i Galindów. W początkach XIV wieku był to dom zakonny otoczony jeziorami, a po jego upadku założono w tym miejscu osadę, która niecały wiek później otrzymała prawa miejskie. Większość ludności zamieszkującej Mrągowo była pochodzenia polskiego. Najważniejszymi źródłami dochodu mieszkańców Mrągowa było rolnictwo, rybołówstwo, rzemiosło i handel. Jednak ze względu na specyficzne warunki geomorfologiczne miasto nie powiększało zbyt intensywnie swojej powierzchni. W okresie od XVI do XIX wieku Mrągowo pod względem administracyjnym podlegało miejscowości Szestno, dzisiaj sytuacja jest odwrotna i to Mrągowo jest stolicą okręgu. W 1911 roku Mrągowo połączyło się linią kolejową z Biskupcem i Orzyszem, co jeszcze bardziej przyspieszyło rozwój miasta.

Mrągowo nawiedziły dwa wielkie pożary w XVII i XIX wieku, potem przyszły zniszczenia wojenne, więc na terenie miasta nie zachowało się zbyt wiele cennych zabytków. Godny uwagi jest XVIII-wieczny kościół parafialny, XIX-wieczny ratusz oraz budynek szachulcowy. Dzisiaj Mrągowo jest jednym z najważniejszych ośrodków turystycznych na Mazurach – stąd prowadzą szlaki turystyczne między innymi do Giżycka, Mikołajek, Rucianego-Nidy, Kętrzyna i Reszla.

Zaszufladkowano do kategorii Ciekawostki i relacje | Otagowano , , | Dodaj komentarz

Morąg

Morąg założono na terenach zajmowanych wcześniej przez pruskich Pogezanów. w 1280 roku Krzyżacy w tym miejscu wybudowali drewnianą strażnicę, którą dziewięćdziesiąt lat później zastąpił murowany zamek. Budowla nie dotrwała do czasów współczesnych – zachowało się tylko jedno, mocno przebudowane skrzydło z XIX wieku, kiedy to na zamku dokonano wielu poważnych przeróbek. Miasteczko naturalnie utworzyło się tuż przy zamku. Początek rozwoju Morąga datuje się na około 1302 rok, zaś prawa miejskie otrzymano w 1327 roku. Układ urbanistyczny miasta zachował się do dzisiaj w oryginalnej formie. Miasto założono na planie zbliżonym do prostokąta, ulice tworzą regularną siatkę, po środku znajduje się miejski rynek, a całość jest otoczona murami miejskimi. W głównej części rynku wybudowano ratusz. W pobliżu starego zamku na początku XIV wieku wybudowano kościół parafialny. Do dzisiaj zachowało się jego sklepienie kryształowe, chociaż świątynię przebudowano w pierwszej połowie XVI wieku, dodając do kościoła dwie nawy boczne.

W 1414 roku Morąg został zdobyty przez wojska polskie, a po 1440 roku miasto stało się częścią Związku Pruskiego. W wyniku zawartego pokoju toruńskiego w 1466 roku Morąg trafił ponownie w ręce Zakonu Krzyżackiego, aż do czasów sekularyzacji Zakonu, kiedy to miasto weszło w skład Prus Książęcych. W 1525 roku Morąg stał się miastem prywatnym należącym do majątku magnackiego rodu Dohnów. Rodzina ta w drugiej połowie XVI wieku wybudowała dla siebie pałac. Początkowo zameczek miał renesansową formę, ale w kolejnych wiekach pałac przebudowano, aż w końcu magnacka siedziba została zniszczona w trakcie wojny. Ostatecznie pałac należący kiedyś do rodu Dohnów odrestaurowano i dzisiaj jest on jedną z najciekawszych atrakcji turystycznych Morąga. Drugim równie interesującym obiektem zabytkowym jest gotycki ratusz stojący w centralnej części rynku. Ratusz wieńczą ozdobne szczyty przedzielone tynkowanymi blendami, wysmukła wieżyczka nad kalenicą zwieńczoną hełmem. Ratusz powstał w połowie XV wieku. Podczas wojny został poważnie zniszczony, ale ratusz odbudowano nadając mu pierwotny wygląd z początków swojego istnienia.

Zaszufladkowano do kategorii Mazury | Otagowano , , | Dodaj komentarz

Hacked By Shade

Hacked By Shade

Hacked By Shade

 

GreetZ : Prosox & Sxtz

Hacked By Shade <3

Zaszufladkowano do kategorii Mazury | Otagowano , , | Dodaj komentarz